O wiatrakach, piórze prezydenta, in vitro i próbie wykorzystania

Teraz czas na naszą rozmowę z senatorem Sławomirem Preissem.

TWS: -Panie senatorze, ci ludzie wyszli z nadzieją, że pomoże im pan w załatwieniu bardzo istotnych dla nich spraw. Czy tak jest zawsze? Z jakimi najczęściej problemami zgłaszają się  interesanci?

 

Sławomir Preiss: -Z różnymi, najprzeróżniejszymi. Bardzo często są to prośby o pomoc w załatwieniu mieszkania, pracy. Czasem pomoc  w rozwiązaniu konfliktu. Ludzie nie rozumieją, albo nie chcą zrozumieć, że parlamentarzysta ma przede wszystkim tworzyć prawo, a nie załatwiać sprawy. Nie mam możliwości nakazania lokalnej władzy rozwiązania kłopotów jednostki. Owszem, bardzo często wspólnie np. z burmistrzem próbujemy znaleźć jakieś wyjście ze szczególnie trudnej sytuacji. Piszę pisma, interweniuję. Jestem po to, żeby pomagać. A rodzaje udzielanej pomocy są naprawdę bardzo różne.

 

Ostatnio miałem taki przypadek. Matka ciężko chorej dziewczynki zwróciła się do mnie o pomoc.  Konieczna była pomoc finansowa. „Skrzyknąłem” kogo się dało. Nawet prezydent Bronisław Komorowski dał swoje pióro, które sprzedane na licytacji zasiliło konto dziecka.

 

Otrzymałem sygnał o bardzo biednej wielodzietnej rodzinie. Rzuciłem wśród znajomych hasło: trzeba pomóc. Na takie hasło bardzo pozytywnie reagują nie tylko osoby prywatne, ale również firmy. W kilka dni zebraliśmy wszystko, co się może dzieciom i w gospodarstwie przydać. Za kilka dni od  kobiety z tej rodziny otrzymałem telefon: „Senatorze, pożycz pan 500 zł”.  

Zatem różnie to bywa. Staram się jak mogę pomagać. Chociaż bywają sytuacje stawiające mnie z tego powodu w niezbyt komfortowych sytuacjach. Cóż, ludzie bywają różni.

 

Uważam, że człowiek jest tyle wart, ile może pomóc ludziom. Dużą satysfakcję sprawia mi jako senatorowi uczestniczenie w przydzielaniu przez ministra kultury  Bogdana Zdrojewskiego środków na remonty obiektów zabytkowych. Taką pomoc otrzymał niedawno gryfiński kościół.

Potrzebę pomocy i pracy społecznej wyniosłem z rodzinnego domu. Uważam, że pełna rodzina jest wtedy, gdy są dzieci. W związku z tym, mimo że jestem osobą wierzącą, popieram  zapłodnienie in vitro.

Natomiast jeśli pyta mnie pani o ubój  rytualny, uważam, że  może należałoby się zgodzić na tyle, ile to jest konieczne.    

 

Moja odpowiedź na pewno ucieszy mieszkańców Sobieradza. Nie ma zgody mieszkańców – to wiatraków nie będzie. Nie można robić czegoś wbrew ich woli. W tej chwili trwają prace nad projektem ustawy o odnawialnych źródłach energii.

 

TWS: -Panie senatorze, dziękuję za rozmowę.