Lekarz burmistrzem?

igryfino: -Chce pan być burmistrzem. Skąd ta decyzja?   

Tomasz Mirakowski: - Było trzech „ojców” tego pomysłu. Pierwszy to Paweł Mucha, drugi to bardzo ważna dla mnie osoba - mój dziesięcioletni wnuk Piotruś, który powiedział: „Dziadku, startuj!”  no i wreszcie Jarosław Kaczyński, którego poglądy są mi bardzo bliskie. W naszym kraju konieczne są zmiany. Co miałem zrobić ? Wystartowałem jako kandydat Prawa i Sprawiedliwości. Mój gabinet będzie i tu, i tam. Nadal będę leczył, tylko w mniejszym wymiarze godzin. Bycie burmistrzem to dla mnie nie nowina, sprawowałem ten urząd w latach 1990 – 1994 w Szprotawie. Znane mi są i dobre, i złe strony tego „ zawodu”.

igryfino: - Słyszy się o panu: to bardzo dobry lekarz, może tylko trochę „naburmuszony”. Jako kandydat dużo mówi, ale niewiele konkretnego. Co pan na to? 

Tomasz Mirakowski: -Moja ciotka mówiła: „dopóki żyjesz, wszystko jest możliwe”. Nie jestem „naburmuszony”, tylko czasem przy kolejnym pacjencie trudno się uśmiechać.

 

igryfino: -A co zrobi pan z gminnym długiem?   

Tomasz Mirakowski: -Po dokładnym zapoznaniu się ze stanem finansów, trzeba się będzie podjąć ich   naprawy. To na pewno.

igryfino: -Proszę nam coś opowiedzieć o swoim prywatnym życiu.

Tomasz Mirakowski: -Nie urodziłem się w Gryfinie, ale związałem się z tym miastem. Ślubu udzielał mi sam ks. Bronisław Kozłowski. A dzieci? Są już dorosłe. I usamodzielniły się. Czas nie stoi w miejscu. Jeśli chodzi o moje zainteresowania, to szachy, literatura i szczególna sympatia do Gombrowicza, poezja, religie. 

 

igryfino: -Czy po państwa mieszkaniu spaceruje jakiś czworonóg lub skrzeczy ptaszysko w klatce?

Tomasz Mirakowski: -W domu był psiak, ratlerek. Niestety odszedł. W tej chwili to „coś”, co mieszka razem z nami nazywa się chomikiem. Natomiast mój ojciec, który również był lekarzem, bardzo lubił koty. Miał ich sporą gromadkę.

igryfino: -Praca, działalność społeczna, której pan poświęca bardzo wiele czasu jest ważna. Jednak  jest coś ważniejszego - to dom, w którym mieszkamy. Czym on jest dla pana?

Tomasz Mirakowski: -Dom to moje serce. Dom to regały pełne książek, to stare listy, dokumenty. To zapisane gdzieś na brzeżku notatki. To wszystko kryje w sobie wspomnienia. Z wieloma istnieje związek emocjonalny. To było. To się działo. W tym wszystkim są  fragmenty minionego życia. Czy w tym wszystkim jest jeszcze miejsce na pasje?  Podróże. Sympatia do włoskiego nieba. Piękna architektura. Człowiek. Jego wnętrze. Dusza. Jak do niej dotrzeć? Tak niewiele na to wszystko czasu…

TWS