Uroczystości przy Pomniku Sapera w Gozdowicach
Forsowanie Odry (1945) – walki stoczone przez 1. Armię Wojska Polskiego w dniach 16-20 kwietnia 1945 roku, w czasie operacji berlińskiej 1. Frontu Białoruskiego, podczas II wojny światowej. 16 kwietnia 1945 r. wojska dwóch frontów sowieckich – 1. Frontu Białoruskiego i 1. Frontu Ukraińskiego – rozpoczęły operację berlińską z linii Odry i Nysy Łużyckiej. 20 kwietnia ofensywę w ramach operacji rozpoczęły wojska 2 Frontu Białoruskiego. W operacji brały udział 1. i 2. Armia Wojska Polskiego. 16 kwietnia o godz. 5.45 po 30 minutowym przygotowaniu artyleryjskim 1. AWP przeszła do natarcia w pasie Siekierki – Gozdowice.
rys historyczny:
Po zwycięskiej kampanii pomorskiej, Armia Czerwona oraz towarzysząca jej 1. Armia Wojska Polskiego stanęły na brzegu Odry. Wypływająca z Sudetów Wschodnich rzeka stanowiła jedną z ostatnich większych przeszkód wodnych zagradzających drogę do stolicy III Rzeszy. Zgromadzone w rejonie na północ od Kostrzyna polskie pododdziały skierowano w okolice Siekierek i Gozdowic – rejon ten, znajdujący się między pasami natarcia radzieckich 47. i 61. Armii, wybrano jako najdogodniejsze miejsce forsowania. Najtrudniejsze zadanie spoczęło na jednostkach inżynieryjnych podporządkowanych generałowi Jerzemu Bordziłowskiemu – to one miały za zadanie przygotowanie przepraw w kilku miejscach jednocześnie.
14 kwietnia polscy saperzy rozpoczęli przygotowania do budowy przyczółka na zachodnim brzegu. Wsparcia udzielili im żołnierze 2. i 3. Dywizji Piechoty. Dwa dni później rozpoczęła się operacja forsowania Odry przy pomocy ruchomych oraz stałych środków przeprawowych – w awangardzie spod Siekierek ruszyła 1. Kościuszkowska Dywizja Piechoty. Połączone w promy oraz mosty parki pozwoliły na przekroczenie rzeki nie tylko przez piechotę ale i pojazdy, w tym wozy gąsienicowe 1. Brygady Pancernej oraz 4. pułku czołgów ciężkich. Miejscowe postawienie zasłon dymnych pozwoliło zamaskować działania przed niemieckim lotnictwem. Do 18 kwietnia niemal całość rzutu bojowego 1. Armii Wojska Polskiego stanęła na zachodnim brzegu. Przed żołnierzami rozpościerał się głęboki na sześćdziesiąt kilometrów pas natarcia, którego koniec stanowił Berlin, za – biało-czerwone słupy graniczne, znaczące przyłączenie Pomorza do odradzającej się ojczyzny. [źródło: Pomorze Zachodnie na kartach historii].
Napisz komentarz
Komentarze