Szantaż i kolesiostwo w cieniu ratusza? Radni grożą masowym składaniem mandatów!

Szymanowicz też prawie całe zawodowe życie po znajomości więc nie kuma pewno że może być inaczej,

chyba żart, przeczytaj kto był w komisji, wyniki wyboru są na bipie, same kółko adoracyjne ;)

🩸Konkurs z wynikiem z góry Wszyscy wiemy, że konkursy w urzędach są po to, by wybrać najlepszego. No, prawie wszyscy. Bo są też tacy, którzy wiedzą, że „najlepszy” to ten, którego już dawno wybrano - tylko teraz trzeba to ładnie udokumentować. Dziś w Pogaduchach o tym, jak w wielu samorządach rekrutacja zamienia się w teatrzyk kukiełkowy z obsadą znaną od pierwszej sceny. Zasłona dymna? Jest. Protokół? Jest. Kandydaci? Są. Ale wynik… też już jest. W pewnym urzędzie ogłoszono konkurs. W Biuletynie Informacji Publicznej pojawiło się starannie przygotowane ogłoszenie, z całą litanią wymagań: wykształcenie, doświadczenie, referencje, znajomość przepisów, dyspozycyjność, kreatywność, komunikatywność… wszystko, co trzeba. Na papierze — profesjonalizm. W rzeczywistości — teatr. Bo w tym konkursie zwycięzca był znany jeszcze zanim ktoś zdążył wypełnić wniosek o udział. Nie dlatego, że był najlepszy. Po prostu – był „nasz”. Kulisy ustawionej rekrutacji Scenariusz wygląda zawsze podobnie. Najpierw przygotowuje się ogłoszenie „pod konkretną osobę”: wpisuje się wymagania, które przypadkiem pokrywają się z doświadczeniem przyszłego zwycięzcy. Następnie publikuje się informację na 14 dni — żeby „było zgodnie z procedurą”. Później komisja spotyka się, by „dokonać oceny”. A że oceniają osoby z tej samej komórki, z tego samego układu, z tymi samymi oczekiwaniami, wynik jest oczywisty. Na końcu powstaje protokół. Czasem z jednym zdaniem: „Kandydat spełnił wszystkie wymagania.” Czasem z dziesięcioma akapitami uzasadnienia, dlaczego właśnie on — a nie ci inni, którzy mieli czelność się zgłosić. Dla pozoru i świętego spokoju. To właśnie jedna z największych patologii samorządowej codzienności: pozór równości szans. Formalnie wszystko gra: BIP, terminy, protokół, podpisy, decyzja. Nikt nie może zarzucić złamania przepisów. Ale każdy, kto zna realia, wie, że to czysta fikcja proceduralna. Bo „konkurs” bywa często ceremonią zatwierdzania decyzji podjętej wcześniej - w kuluarach, w gabinecie, „przy kawie”. Wystarczy spojrzeć, kto później zasiada przy tym samym biurku: kuzyn, znajoma z poprzedniej gminy, członek komitetu wyborczego, czasem ktoś, kto jeszcze niedawno obsługiwał tego samego szefa w sekretariacie. A system na to pozwala. W teorii ustawa o pracownikach samorządowych mówi o naborze „otwartym i konkurencyjnym”. W praktyce oznacza to często tyle, że drzwi są otwarte – ale tylko dla wybranych. Bo prawo, choć nie zabrania znajomości, nie zna pojęcia „braku przyzwoitości”. A ta jest niestety poza ustawą. Nie pomaga też to, że kontrola nad naborem jest iluzoryczna. Komisje są wewnętrzne, weryfikacja formalna to formalność, a nikt z zewnątrz nie ma wglądu w to, jak naprawdę wyglądało „porównanie kandydatów”. W efekcie urzędy stają się zamkniętymi klubami towarzyskimi, w których każdy konkurs to nowa dekoracja tego samego spektaklu. A urzędnicy? Milczą. Większość patrzy i wzrusza ramionami. Nie dlatego, że to akceptują, ale dlatego, że wiedzą: „Nie ruszaj, bo sobie zaszkodzisz.” W urzędzie zbyt często działa zasada: lojalność wobec układu ważniejsza niż uczciwość wobec zasad. Niektórzy próbują protestować, inni piszą anonimowe skargi, które lądują tam, gdzie wszystko, co niewygodne: w szufladzie. I tak system trwa. Nowi kandydaci tracą wiarę, starsi tracą nadzieję, a zaufanie obywateli do urzędów spada jak papier na biurko z dopiskiem „do wiadomości”. Największa patologia w konkursach nie polega na tym, że ktoś wygrał niesprawiedliwie. Tylko na tym, że wszyscy wokół udają, iż nic się nie stało. Bo dopóki urzędowy teatr będzie miał widownię – spektakl się nie skończy.