Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) urodził się 24 lutego 1885 roku w Warszawie. Studiował w latach 1905-10 (niesystematycznie) w krakowskiej ASP u Józefa Mehoffera. Podróżował do Włoch, Francji i Niemiec. W roku 1914 uczestniczył w ekspedycji etnograficznej Bronisława Malinowskiego do Australii. W czasie I wojny światowej był oficerem armii rosyjskiej. W 1918 roku zamieszkał w Zakopanem.
Wczesna twórczość malarska pozostawała pod znakiem Młodej Polski oraz wpływu Paula Gauguina i Władysława Ślewińskiego. Później doszedł do swoistego ekspresjonizmu. W kompozycjach o jaskrawych, dysharmonijnych kolorach operował płynną, lecz zagmatwaną linią, wprowadzał fantastyczne lub surrealistyczne twory, deformację postaci ludzkiej, zwierząt, roślin.
Z czasem, w wyniku teoretycznych przemyśleń na temat formy, zrezygnował z twórczości malarskiej. Założył „Firmę portretową” i ograniczył się do zarobkowego wykonywania pastelowych portretów, często wskutek deformacji graniczących z groteską i karykaturą przy pogłębionej analizie psychologicznej modela. Często tworzył pod wpływem narkotyków. Należał do grupy Formiści.
Był filozofem i teoretykiem sztuki (rozwinął oryginalną koncepcję „Czystej Formy” w malarstwie i teatrze), powieściopisarzem, twórcą kilkudziesięciu dramatów, uprawiał też fotografię. Zmarł w Jeziorach na Polesiu 18 września 1939 roku, popełniając samobójstwo.
MA
Napisz komentarz
Komentarze